“Babana bile güvenmeyeceksin!”

Paylaşmak Güzeldir..

Yazımızın başlığı, Yahudilere özgü olduğu söylenen bir çocuk eğitimi yöntemi ile ilgili.

Hikayeye göre, çocuk 11-12 yaşlarına geldiğinde baba onu evin bir üst katına, yoksa iki üç metre yüksekliğinde bir ağaca çıkarıyormuş. Sonra da aşağıya atlamasını, kendisini tutup kucaklayacağı bir oyun oynayacaklarını söylüyormuş. Çocuk, “ya tutamazsan, düşüp bir yerim kırılırsa ne olacak?” diye itiraz etse de; baba korkmamasını, babasına güvenip atlamasını, babasının onu tutup kucaklayacağından emin olmasını söyleyerek çocuğu cesaretlendiriyormuş.

Çocuk atlayınca da hemen bir kenara çekiliyormuş. Çocuk yere düşünce de çokça bir yerleri inciniyor, ıstırap çekiyormuş. Çocuk acı içinde “Baba hani beni tutup kucaklayacaktın, niye yapmadın!” diye korku içinde bağırırken; baba sakin bir tavırla onu kucağına alıp ömrü boyunca unutmayacağı bir ders veriyormuş: “Babana bile güvenmeyeceksin!”

Ne güzel hikâye değil mi dostlar…

Çocukluğumda rahmetli babam çok sık anlatırdı bu hikayeyi çocuklarına..

Güvenin çok güzel bir şey olduğuna dikkat çeker ama yine de yaşam boyu dikkatli olmamızı salık verirdi.

Çocukluktan delikanlılığa geçtiğimiz dönemlerde kendimizi siyasetin odak noktasında bulduğumuz dönemlerde siyaset bir başka yapılırdı benim güzel ülkemde..

Gizli saklı, dolambaçlı yollar yerine insanlar saflarını açıkça belirler, herkes ona göre kendine önlem alırdı.

Fırıldaklık yazmazdı siyasetin kitabında..Gömlek değiştirir gibi parti ve düşüncede değiştirilmezdi.

Bizim gençlik yıllarımızda dindar ve sağ kesimde siyaset yapanlar günahtan korkar..

Devrimciler saçı bitmemiş yetim hakkına dokunmazdı..

Siyaset adam gibi yapılırdı…Adam gibi dayak yenilir..

Gerekirse adam gibi ölmeyi bilirdi o dönemin insanları..

Günümüz Türkiye’sine bir bakın hele..Yahudi’nin oğluna verdiği destur misali…

Güvenecek dalımız kalmadı..Sağcısı..Solcusu..

Orta yolcusu değişmiyor..

Çıkar ilişkileri ön planda yer alıyor.

Gömlek değiştirir misali parti değiştirenler gün geçtikçe çoğalıyor..

Hani Köroğlu’nun “Delik demir çıktı mertlik bozuldu” söylemi var ya;