Türkiye’de Ayrımcılık: Aynı Memlekette Birbirimize Yabancı Olduk
Eskiden insanlar birbirine daha yakındı sanki… Fakir vardı, zengin vardı ama en azından bir selam vardı. Şimdi aynı apartmanda yaşayan insanlar bile birbirine yabancı olmuş.
Türkiye’de artık herkes birbirini bir şeye göre ayırıyor. Kimi memleketine göre…
Kimi giyimine göre… Kimi düşüncesine göre… Kimi tuttuğu takıma göre bile insanları yargılıyor.
Bir kahvede otururken bile insanlar önce birbirini tartıyor artık. “Bu bizden mi değil mi?” diye bakılıyor. İnsanlık ikinci plana düşmüş durumda.
Televizyonu açıyorsun kavga… Sosyal medyaya giriyorsun kavga… Sokakta zaten herkesin siniri tepede. Kimse kimseyi dinlemiyor. Herkes bağırıyor ama kimse anlamaya çalışmıyor.
Bir insan farklı düşünüyor diye düşman olur mu? Olmaması lazım… Ama maalesef memlekette durum bu hale geldi.
Kimi yaşam tarzı yüzünden dışlanıyor, kimi konuştuğu şive yüzünden küçümseniyor, kimi işi yüzünden hor görülüyor.
Mesela temizlik işçisi olunca küçümseyen var. İnşaatta çalışanı değersiz gören var. Ama iş zor güne gelince herkes o insanların emeğine muhtaç oluyor.
İşin kötü tarafı şu: İnsanlar artık birbirinin derdini unutmuş durumda. Herkes kendi tarafını savunuyor. Kendine dokununca “adalet” diyor ama başkasına olunca susuyor.
Halbuki acı hepimizin acısı. Pahalılık herkesi vuruyor. Geçim derdi herkesin omzunda. Gençler mutsuz, emekli yorgun, çalışan zaten ay sonunu getiremiyor. Böyle bir dönemde insanların birbirine daha çok sarılması gerekirken daha çok ayrılması gerçekten üzücü.
Ama yine de umut tamamen bitmiş değil. Çünkü bu millet kötü günde hâlâ birleşebiliyor. Deprem oluyor, insanlar koşup yardım ediyor. Bir çocuk ağlayınca herkes dönüp bakıyor. Demek ki içimizdeki vicdan ölmemiş, sadece yorulmuş.
Belki de artık şunu anlamamız lazım: Bu memlekette kimse tek başına güçlü değil. Birbirimizi ötekileştirerek değil, birbirimizi anlayarak ayakta kalabiliriz.
Çünkü insanı insan yapan şey; aynı düşünmek değil, birbirine insan gibi davranabilmektir.
+ There are no comments
Add yours