YALNIZLIK..

Büyüyen Yalnızlık

Bazı yalnızlıklar bir anda gelmez.

Sessiz sessiz büyür.

Bir çocuğun kalbinde başlar mesela.

Kimsenin fark etmediği küçük eksiklerde…

Bir sarılmanın eksikliğinde, “aferin” denmeyen bir başarıda, dert anlatacak bir omuz bulamayınca.

Ev vardır, yemek vardır, üst baş vardır.

Ama insanın içini ısıtan o duygu yoktur.

İşte o zaman çocuk büyür… Ama içindeki boşluk da onunla birlikte büyür.

Sonra hayat başlar.

İnsan çalışır, çabalar, bir yerlere tutunmaya çalışır. Belki bir işte, belki bir dostlukta, belki bir evlilikte o eksik duyguyu bulurum diye umut eder.

Çünkü insanın içinde bir yer hep aynı şeyi ister:

Bir yere ait olmak.

Ama bazen insan fark etmez; aradığı şey bir insan değil, çocukken eksik kalan sevgidir.

Bu yüzden bazı insanlar kalabalıkların içinde bile yalnızdır.

Güler, konuşur, hayatın içinde görünür ama içindeki o sessiz boşluk hep oradadır.

Aslında mesele çok basit ama çok derindir.

Bir çocuk sevgiyle büyürse dünyaya güvenle bakar.

Ama sevgisiz büyürse hayatı boyunca bir yerlerde eksik hisseder.

Bugün çevremizde gördüğümüz birçok kırgın insanın hikâyesi de buradan başlıyor.

Belki de bu yüzden artık biraz daha dikkatli olmalıyız.

Bir çocuğa verilecek sevgi, bazen onun bütün hayatını değiştirir.

Çünkü yalnızlık da sevgi gibi…

İnsanın içinde büyür.

Ve bazen bir insanın hayatı boyunca taşıdığı en ağır yük,

Çocukken alamadığı bir sarılmadır.

Sağlıkla Kalın..