KENDİNE DÜRÜST OLMAK!..

Belki de Biraz Kendimize Bakma Zamanı

Bizim memlekette işler ters gidince hemen bir “birileri” bulunur.

Kim oldukları çok net değildir.

Ama suç onlardadır.

Sistem denir.

Düzen denir.

Zaman kötü denir.

Ayna pek hatırlanmaz.

Çünkü aynaya bakmak zahmetlidir.

İnsan kendine bakarken biraz sıkılır.

Gerçek şu: “Çoğumuz gerçeği değil, bizi rahatlatan versiyonu severiz”.

Gerçek yorar.

Rahatlatan yalan dinlendirir.

Baskı sadece yukarıdan gelmez.

Bazen aşağıdan talep edilir.

“Beni çok yormayan bir açıklama olsun.”

“Suç bende olmasın.”

“Mümkünse ben yine iyiyim kalsın.”

Bazı yalanlar bize zorla anlatılmaz.

Biz onları isteyerek dinleriz.

Çünkü düşünmek emek ister.

Hazır hikâye almak kolaydır.

“Benim yapabileceğim bir şey yok” cümlesi,en çok kullandığımız sığınaktır.

İnsanı üşütmez.

Vicdanı da pek rahatsız etmez.

Bir tane net suçlu isteriz.

Her şeyi onun üstüne yıkarız.

Sonra içimiz rahat eder.

Oysa hayat o kadar basit değildir.

Karmaşık gerçekler vardır.

Gri alanlar vardır.

Herkesin payı vardır.

Ama gri renk masalda pek sevilmez.

Artık suçluların değil, hikâyelerin tüketildiği bir zamandayız.

Gerçek uzun gelir.Hikâye kısa ve pratiktir.

Sorgulamak zahmetlidir.

Katılmak kolaydır.

Bu yüzden sorgulayan değil, kalabalığa karışan daha huzurludur.

İnsanlığın en büyük sorunu kötülük olmayabilir.

Kötülüğe alışma hızıdır belki.

Bazı gerçekler gizlenmez.

Saklanmaz.

Üzeri örtülmez.

Gözümüzün önünde durur.

Biz bakmamayı seçeriz.

Çünkü en güçlü sansür yasaklamak değildir.

En güçlü sansür, umursamamaktır.

Belki de mesele kimlerin yönettiği değildir.

Belki mesele bizim neye razı olduğumuzdur.

Çünkü hiçbir düzen, ona alışmış insanların sessizliğinden daha güçlü değildir.

Ama…

İnsanın güzel bir huyu da vardır.

Bazen küçük bir soru,büyük bir uykudan uyandırır.

Bazen tek bir “Acaba?”koca bir masalı bozar.

Ve bazen bir kişi,sadece kendisiyle dürüst olmaya karar verir.

İşte her şey genelde oradan başlar.

Kalın sağlıkla..