Ankara’nın Gönlü

Ankara’ya her gidişimde içimden şunu geçiririm:

“Bu şehir bana bir şey anlatacak yine…”

Öyle süslü cümlelerle karşılamaz seni.

Ne manzarasıyla hava atar, ne güzelliğiyle çarpılır.

Kapıyı açar, kenara çekilir.

“Hoş geldin” der. O kadar.

Bazıları Ankara’ya soğuk der.

Bence Ankara soğuk değil…

Sadece mesafeli.

Ama mesafe başka, sevgisizlik başka şey.

Sabah işe giden insanların yüzüne bak.

Kimse gülmez belki.

Ama kimse kimseyi de itmez.

Otobüste yer verir.

Durakta bekleyeni görür.

Düşene bakar.

Ankara’nın sevgisi sessizdir.

Bağırmaz.

Paylaşım yapmaz.

Ama vardır.

Bir çay ocağına girersin,

Çaycı “her zamanki mi?” diye sorar.

Oysa daha önce sadece iki kere gelmişsindir.

Bir esnafın önünde durursun,

“Buyur abi” der.

Bakmazsın bile.

Ama sesi yetmiştir…

Kalın güzelliklerle…

Not : Bu satırları yazmam da ilham olan (Aşiyan Cafe) çalışanı Anılcan Özbek beyefendiye teşekkürlerimi sunarım.