Kadın, yalnızca bir isim değildir. O; kalbin en derin yerinde yankılanan bir dua, zamanın en ince dokunuşudur. Bir çocuğun ilk gülüşünde saklı umut, bir annenin titreyen dudaklarında yükselen dua, toprağa düşen alın terinde gizli emek ve vazgeçmeyen bir yüreğin sessiz çığlığıdır. Onun varlığı, hayatın en kırılgan ama en güçlü melodisidir.
Dünya çoğu zaman onun sessizliğini yanlış anladı; oysa kadın, en büyük fırtınaları içinde koparan, ama dışarıya yalnızca huzur bırakan bir kahramandı. Kırıldı, ama kimseyi kırmamayı seçti. Yoruldu, ama sevdiklerinin yükünü omuzlamaktan vazgeçmedi. Gözyaşlarını gecenin karanlığına sakladı, sabah olduğunda ise yüzüne en sıcak gülümsemeyi kondurdu. Çünkü o, acıyı da sevgiyi de aynı kalpte büyütebilen eşsiz bir mucizeydi.
Bir toplumun gerçek zenginliği ne altınlarıdır ne de yükselen duvarları… Bir toplumun gerçek zenginliği, kadının kalbine verdiği değerdir. Çünkü kadın yalnızca bir insan yetiştirmez; umut yetiştirir, vicdan yetiştirir, sevgi yetiştirir. Onun elleri yalnızca bir evi değil, bir geleceği sarar, bir dünyayı iyileştirir.
Tarih, adını gururla taşıyan nice kadın gördü. Kimi kalemiyle karanlığı deldi, kimi bilgisiyle ufukları genişletti, kimi cesaretiyle çağların yönünü değiştirdi. Ama bir de adı hiç anılmayan milyonlarca kadın vardı… Sessizce seven, sabırla bekleyen, yüreğiyle dünyayı ayakta tutan… Belki de insanlığın en derin hikâyesi, onların görünmeyen fedakârlıklarında saklıydı.
Kadına değer vermek, bir iyilik değil; insan olmanın en saf halidir. Çünkü kadın, hayatın kıyısında duran bir gölge değil; hayatın tam ortasında atan, hiç durmadan sevgi pompalayan bir kalptir.
Ve; unutulmamalıdır ki bir toplumun yarını, kadınlarının gözlerinde parlayan umut kadar aydınlıktır. O umut sönerse, en parlak şehirler bile karanlığa gömülür. Ama o umut yaşarsa, en uzun geceler bile sabaha kavuşur.
Çünkü kadın, yalnızca yaşamın içinde değildir.
Kadın, yaşamın ta kendisidir.
+ There are no comments
Add yours