Son zamanlarda etrafıma baktığımda içimi garip bir hüzün kaplıyor.
Kalabalıklar var ama yalnızlık da var. Evler dolu ama sohbetler eksik. İnsanlar yan yana ama gönüller birbirinden uzak.
Eskiden hayat daha kolaydı demiyorum. O zamanın da kendine göre sıkıntıları vardı elbette. Ama sanki insanlar birbirine daha çok tutunurdu. Bir komşunun kapısı rahatça çalınır, bir derdi olan çekinmeden anlatırdı. Şimdi ise aynı apartmanda yıllarca yaşayıp birbirinin adını bilmeyen insanlar var.
Teknoloji gelişti, iletişim araçları çoğaldı. Dünyanın öbür ucundaki insanla saniyeler içinde konuşabiliyoruz. Ama nedense yanı başımızdaki insanla iki kelime etmeye vakit bulamıyoruz.
Belki de en büyük kaybımız budur.
Çünkü insan dediğimiz varlık yalnız yaşayamaz. Bir selama, bir dost sözüne, bir omuza ihtiyaç duyar. Maddi imkânlar ne kadar artarsa artsın, manevi eksiklik büyüdüğünde içimizdeki boşluk kapanmıyor.
Bugün birçok insanın yaşadığı sıkıntının temelinde de bu var aslında. Geçim derdi, iş stresi, gelecek kaygısı derken ruhlarımızı ihmal ediyoruz. Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor ama kendimizi geride bırakıyoruz.
Oysa bazen yapılacak şey çok büyük değildir.
Bir büyüğün hâlini hatırını sormak… Bir komşuya selam vermek…Bir çocuğun gözlerinin içine bakarak konuşmak…Bir dostu arayıp “Nasılsın?” demek…
Belki dünyayı değiştirmez bunlar ama bir insanın gününü değiştirebilir. Bazen bir insanın günü değiştiğinde hayatı da değişir.
Bugün toplum olarak en çok ihtiyaç duyduğumuz şey biraz daha anlayış, biraz daha merhamet ve biraz daha insanlık gibi görünüyor.
Çünkü unutmayalım: İnsan, insanın yükünü hafiflettiği kadar insandır
+ There are no comments
Add yours