Kalp ve Akıl!.

Paylaşmak Güzeldir..

İnsan Yaptı, Ama Şimdi Yaptığının Esiri Oluyor

Bir zamanlar insan teknolojiyi yaptı. Hayatı kolaylaşsın diye. Yorulmasın diye. Zamandan kazansın diye.

Ama şimdi sanki kazandığı zamandan çok, kendini kaybediyor.

Eskiden sabah kalkınca insan önce kendine gelirdi. Şimdi önce telefona geliyor. Daha yüzünü yıkamadan, daha pencereye bakmadan, el telefona gidiyor. Sanki dünya oradaymış gibi.

Bir düşün…

Telefon evde unutulunca insan kendini eksik hissediyor. Ama kendini unuttuğunu fark etmiyor.

En tehlikelisi de bu zaten.

Teknoloji kötü değil. Yapay zekâ da kötü değil. Ama insan, bunlara fazla yaslanmaya başladığında, kendi ayakları zayıflıyor.

Eskiden insan bir şeyi merak edince düşünürdü. Şimdi direkt soruyor. Eskiden bir şey öğrenmek için uğraşırdı. Şimdi hazır geliyor.

Bu başta kolay geliyor. Ama zamanla insanı tembelleştiriyor.

Sadece bedeni değil… aklı da, ruhu da.

Bir başka tehlike daha var. İnsanlar artık birbirine daha az bakıyor. Ama ekranlara daha çok bakıyor. Aynı evde oturan insanlar bile bazen birbirine değil, telefona bakıyor.

Aynı odada, ama başka dünyalardalar.

Yapay zekâ artık konuşuyor. Yazıyor. Cevap veriyor. Bazen insan gibi. Ama bir şeyi yapamıyor:

Hissedemiyor.

Senin içinin daraldığını bilemez. Kalbinin kırıldığını hissedemez. Sana sarılamaz. Sana gerçekten “yanındayım” diyemez.

Ama insan, insana bunu yapabilir.

Eğer unutmazsa.

Asıl tehlike şu: İnsan, yavaş yavaş makine gibi yaşamaya başlıyor. Sürekli hız, sürekli yetişme telaşı, sürekli bir şeylere bakma ihtiyacı…

Durmayı unutuyor insan.

Sessiz kalmayı unutuyor. Düşünmeyi unutuyor. Kendisiyle kalmayı unutuyor.

Oysa insan, durabildiği kadar insandır.

Teknolojiyi yapan insan. Yapay zekâyı yapan da insan. Ama insan, kendi yaptığının arkasına saklanmaya başlarsa, işte o zaman esir olur.

Gerçek tehlike teknoloji değil aslında.