YİNE GELDİ ŞUBAT!..

Yaşamım boyunca aylar arasında hiç ayırım yapmadım, her ayın benim için anlamı ve güzelliği bir başkaydı..

Taakii 14 Şubat 1994 yılına gelene dek..14 Şubat 1994 Dünya sevgililer gününde Şubat ayı ile ilgili düşüncelerim değişmeye başladı..

Babam ve meslekte hocam Gazeteci/Yazar A. Naci Gelendost’u o gün toprağa vermiştik..

Çok değil aradan henüz üç yıl geçmemişti ki yine bir 14 Şubat Dünya sevgililer günü geldi çattı, bu kez de çok sevdiğim canım, kanım göbek bağım sevgili kardeşim Barış Gelendost’u 14 Şubat 1997 yılında aldı götürdü Şubat ayı…

Gel de sev Şubat’ı. .Gel de sen çok güzel bir aysın de gitsin…

Ailece Şubat ayının sendromunu atmaya çalışırken bu kez 2019 yılına geliverdik, yine yaptı yapacağını bizim cüce Şubat..

Tarihlerin 1 Şubat 2019’u gösterdiği gün yine canımız ciğerimiz, yüreğimizin sultanı mavi gözlü devimizi anamızı verdik toprağa..

İşte; onun içindir ki 1994 yılından bu yana sevemedim gitti Şubat ayını..

Ölümün varlığına inanan, hiç ölmeyecek gibi yaşayan fakat gün geldiğinde, vakit tamamlandığında gideceğimize inanan yani ölümün kaçınılmaz bir gerçek olduğunu bilen bir kul olarak gerçek anlamda isyan etmiyorum.

İsyan etmiyorum fakat neden tüm sevdiklerimi Şubat ayında kaybettiğimi sorguluyor, onun içinde Şubat ayından nefret ediyorum..

Şubat ayı gelmeden başlıyor bende bu ayın sendromu ve endişesi..

Acabalar kurcalıyor kafamı…

Yine bir yangın düşecekmiş, hissi doğuyor bencileyin yüreğime..

Sonra diyorum ki kendi kendime….

“Ölüme inanıyorsan, Şubat ayının da bir kerameti ve güzelliği vardır” diye düşün diye telkin ediyorum kendi kendimi..

Öyle ye; ölüme inanan insanların. İllaki sevdiklerini toprağa verdiği günün aynı aya gelmesinde de bir Allah lütfu vardır tesellisine giriyor yüreğim..

Yine geldi çattı Şubat ayı..

Yine yüreğim yangın yeri.. Yine apayrı duygularla özlem yüklü…

İnsanın sevdiklerini kaybetmesi hayatın doğal yapısı.. Fakat her birinin aynı ayda ebediyete göç etmesi anlatılması çok zor bir duygu..

Geldi çattı Şubat ayı.. Gelmez olaydın diyeceğim ama yaşıyor olmanın verdiği şükürle elimde değil ki takvim yapraklarından silip atamıyorum Şubat ayını bir kalemde..

Mavi gözlü devim.. Canım ciğerim anamı.. Bana yaşama gücü veren kalem tutmayı, hayat mücadelesini öğreten babama..

Genç yaşta toprağa verdiğimiz kardeşim Barış’a Allahtan bir kez daha rahmet diliyor…

Mekânlarının cennet olmasını yüce Rabbimden diliyorum.

Haydi, kalın sağlıcakla.

Her şey yüreğinize göre olsun..