Maskelerin En Pahalısı: Ruhunu Kiraya Veren Küresel Köy

Tarih 31 Ekim… Dünyanın bir yarısı, yüzüne sahte kanlar sürüp plastik vampir dişleri takarak sokaklarda koşturuyor. İşin kökenine inerseniz, binlerce yıl önce Keltlerin “dünya ile öbür dünya arasındaki perde inceldi” diye korkudan ateşe atladığı, ruhları kandırma inancına dayanır. Zamanla kilise bunu azizler gününe çevirmiş, bugünün kapitalizmi ise olayı alıp devasa bir tüketim pazarının altın tepsisine koymuştur.

Bugün Cadılar Bayramı dediğimiz şey, artık bir inanç değil; “Ne kadar çok para harcarsan o kadar modern olursun” festivalidir. Fakat asıl eğlence (veya trajedi) tam da bu noktada, geleneklerin duvarları arkasında başlar.

Öz Ruhuna Yabancı, Plastik Cadılara Sadık

İşin en kara mizah tarafı şurada: Yüzyıllardır kendi topraklarında başka inançlara ve geleneklere burun kıvıran, “Bu bizim kültürümüz değil, bid’attir, günahtır” diyerek en masum yerel ritüelleri bile kapı dışarı eden coğrafyalar, sıra Batı’nın plastik zombilerine geldiğinde kapıları sonuna kadar açtı.

Düne kadar komşusunun kılığına kıyafetine karışan zihniyet, bugün başkentlerinin en lüks salonlarında devasa bütçeli zombi partileri veriyor. İnsan kendi kültürel mirasına ve inancına bu kadar mesafeliyken, milyar dolarlık devasa bütçeleri kiralık cadı kostümleri, plastik süpürgeler ve sahte örümcek ağları için harcayınca ister istemez içten içe gülüyor. Kendi toprağının şarkısına sağır olan kulaklar, ithal bir korku filminden fırlama ritüellere DJ eşliğinde eşlik ediyor.

Eğlence mi, Yoksa Kimlik Nakli mi?

Bu işin ekonomisi de ayrı bir trajikomedi. Bir gecelik “korku konseptli” eğlenceye, VIP mekân girişlerine, ithal maskelere ve lüks partilere dökülen paralar küçük bir ülkenin bütçesiyle yarışır. İnsanlar, aslında neyi kutladıklarını bile bilmeden, sadece “göz önünde olmak”, “çağı yakalamak” ve en önemlisi “harcayabildiğini göstermek” için bu komedinin bir parçası oluyor.

Kendi köklerinden utanan ama başka kültürlerin vitrin süslerini en önde taşıyan modern insan, tam bir kimlik nakli ameliyatı geçiriyor. İçerideki boşluğu doldurmak için dışarıdan plastik maskeler satın alıyor.

 Asıl Korkunçluk Maskenin Altında..

Cadılar Bayramı’nın esprisi, bir geceliğine maske takıp başka biri olmaktır. Ama asıl ironi şurada: O partilerde yüzüne zombi boyası sürenler, maskelerini çıkardıklarında aynaya baktıklarında kim olduklarını zaten hatırlamıyorlar.

Belki de en korkunç cadı, en ürkütücü hayalet o gecenin karanlığında değil; kendi tarihine, kendi hikayesine yabancılaşıp, paranın satın aldığı bir maskeyle yaşayan modern insanın ta kendisidir. Ne dersiniz, en pahalı kostüm bile ruhun bu çıplaklığını örtmeye yetiyor mu?